باز دلم را چه زود فراموش کرده ام در این سرای کوچک زندگی . . .

iman

جمعه ها طبع من احساس تغزل دارد

ناخودآگاه به سمت تو تمایل دارد

بی تو چندیست که در کار زمین حیرانم

مانده ام بی تو چرا باغچه ام گل دارد

شاید این باغچه ده قرن به استقبالت

فرش گسترده و در دست گلایل دارد

تا به کی یکسره یکریز نباشی شب و روز

ماه مخفی شدنش نیز تعادل دارد

کودکی فال فروش است و به عشقت هر روز

می خرم از پسرک هر چه تفال دارد

یازده پله زمین رفت به سمت ملکوت

یک قدم مانده زمین شوق تکامل دارد

هیچ سنگی نشود سنگ صبورت ، تنها

تکیه بر کعبه بزن ، کعبه تحمل دارد...

iman

  یک روز در آغوش تو آرام گرفتم

  یک عمر قرار از دل ناکام گرفتم

  افسوس که چون لاله پر از خون جگر بود

  جامی که ز دست تو گل اندام گرفتم

  از ساده دلی مشق قفا داری شو

  درسی که ز بد عهدی ایام گرفتم

  امشب ز لبان هوس آلود تو ریزد

  هر بوسه که من از تو به پیغام گرفتم

  دور از تو درادشت پر از نعره ی من بود

  چون صید به دریای تو آرام گرفتم

  رسوا تر از  آن کردمت ای دیده که بودی

  داد دل خود را ز تو بدنام گرفتم

  شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد

  فریبنده زاد و فریبا بمیرو

  شب مرگ تنها نشیند به موجی

  رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

  در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب

   که خود در میان غزل ها بمیرد

   گرویی بر آنند که این مرغ شیدا

   کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد

   شب مرگ از بیم آنجا شتابد

   که از مرگ قافل شود آنجا بمیرد

  چو روزی ز آغوش دریا بر آمد

  شبی هم در آغوش دریا بمیرد

  تو دریای من بودی آغوش بگشا

  که می خواهد این قوی زیبا بمیرد